Qadimda bir donishmand aytgan ekan: “Men vaqtning nima ekanini bilaman. Ammo “Vaqt nima?” deb so‘rasalar, aytolmayman”.

Tabiat — yaxshilik va go‘zallikning bevosita ifodasi

Kitob — boylik. Lekin sotib olingani emas, o‘qilgani.

Xudo insonni bir umr baxt izlash azobi bilan jazolagan.

Boy bo‘lish uchun ko‘p narsani qurbon qilish kerak: halovat, salomatlik, goho balki vijdonni ham... Yo‘q, mening bunga qurbim kelmaydi, men unchalik badavlat emasman.

Kichkina bir yaxshilik qilish uchun ham odam (balki buyuk odam) bo‘lish kerak; katta yomonlik qilishga kichik odam ham qodir.

Fizikada oqibat sababga teng. Axloqda ham shunday.

Hayot shunday ajoyib mo‘jizaki, o‘lim uning evaziga berilgan arzimas bojdir.

Daholar o‘z kasblari doirasidan chiqib ketadilar. Falonchi — shoir, falonchi — olim, ammo Navoiy — Navoiydir, Eynshteyn — ­Eynshteyn.

Haqiqat — Xudodir: uni hamma biladi-yu, o‘zini hech kim ko‘rmagan.

“Vaqt o‘tyapti!” deymiz sal hazinlik bilan. Bu gapni inson o‘zini ovutish uchun o‘ylab topgan. Aslida biz o‘zimiz o‘tyapmiz.

Shamol shamni o‘chiradi. Shunga o‘xshab, ayriliq ham shunchaki xushtorlikni sovitishi mumkin, chin muhabbatni o‘t oldiradi.

Yozuvchi yolg‘onni to‘qiydi-yu, haqiqatni yozadi.

Nazarimda, she’riyat haqida ham xuddi shuni aytish mumkin. U benihoya, u bitmas-tuganmas...

Yolg‘onchining yolg‘onchiligi — uning eng yengil gunohidir.

“Mana Buyuklar” kanali